ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΑΠΟΨΕ....

Κλείσαμε το τηλέφωνο και τότε κατάλαβα πόσο πολύ μου λείπει!
Ήταν η πρώτη φορά μετά το χωρισμό μας ,που άκουσα τη φωνή της τόσο γλυκιά
τόσο τρυφερή….γέλασε αρκετές φόρες….επίτηδες κάτι της έλεγα για να γελάσει!
Πόσο πολύ μου έλειψε….το γέλιο της!
Προσπαθούσα να την φανταστώ καθώς μου μιλούσε…και ήταν τόσο όμορφη!
Και είχε τόσα πολλά να μου πει…την άφησα να μου πει όσα μπορούσε!
Την άκουσα ευτυχισμένη...και μακάρι να μην έκανα λάθος.......Έμεινα με το τηλέφωνο στο χέρι, και απλά αναλογίστηκα πως είναι ακόμα εδώ
και με σκέπτεται. Όσα μου είπε ήταν σαν χάδι στο αυτί μου και στην κάρδια μου! Και μου έκανε παράπονο πως χάθηκα,
και εγώ απλά της είπα μια δικαιολογία, γιατί απλά δεν θέλω να ξέρει πόσο πολύ
την αγαπώ ακόμα…… βυθίστηκα και πάλι στη μοναξιά μου….μια μοναξιά που αρκετές φόρες είναι τόσο αβάσταχτη χωρίς εκείνη…Το βραδύ ξαναζώ στο όνειρο μου την πρώτη αγκαλία της μέχρι το τελευταίο της αντίο…και απλά κοιμάμαι γλυκά σαν να νιώθω ακόμα ένα άγγιγμα της ακόμα μια ανάσα της, ακόμα το άρωμα της……

Είναι η ζωή μου μαζί σου απερίγραπτη

μια ζωή που θέλω να ζω

γιατί εσύ είσαι πλάι μου

και είσαι συνέχεια εδώ
Δεν θέλω να σε χάσω μονό αυτό……. σου ζήτω!