Περίγραμμα

Δεν φταις εσύ, ο χρόνος φταίει
είναι πολέμιος εχθρός του έρωτα

Κάποια μέρα θα κάνει και τον ήλιο
αδύνατο, και θα τον αναπολείς

Ένα περίγραμμα μένει από όλα
με νοσταλγία μιας ανακούφισης
για μια αγκαλιά, και μια ζεστή
ηλιαχτίδα

Babis xristidis

Περίγραμμα

Δεν φταις εσύ, ο χρόνος φταίει
είναι πολέμιος εχθρός του έρωτα

Κάποια μέρα θα κάνει και τον ήλιο
αδύνατο, και θα τον αναπολείς

Ένα περίγραμμα μένει από όλα
με νοσταλγία μιας ανακούφισης
για μια αγκαλιά, και μια ζεστή
ηλιαχτίδα

Babis Xristidis

Του παραμυθιού

Στον καταρράχτη γλυστρίσαμε στου ποταμού
το πέρασμα, δίπλα στων βράχων το αιώνιο

Ξαπλώσαμε στην θαλπωρή του πράσινου
στων φύλλων την τελευταία τρυφεράδα

Αγκαλιαστήκαμε στων δέντρων την σκιά
στο χάϊδεμα που άφηναν τα κλωνάρια

Από εκείνο τον καιρό την γαληνή σου
αναζητώ ,και σου μιλάω τρυφερά
με του παραμυθιού μας την αλήθεια

Θέλω να μας θυμάσαι στου ύπνου σου
τον λιγοστό ερχομό, τίποτα να μην
χαθεί στων χρόνων τα βαθιά περάσματα

Σε εκείνο τον παράδεισο εσύ ήσουν
βασίλισσα και εγώ όπως με φώναζες

O δικό σου ιππότης

Babis xristidis

Τα ονειρα πεθαινουν ξημερωματα

Τα όνειρα πεθαίνουν ξημερώματα
μια νύχτα μόνο ζουν
κι όποιος τα νιώσει.
Εσύ ούτε το όνειρο δεν άντεξες
κι έφυγες λίγο πριν να ξημερώσει.

Τα όνειρα στα λόγια δεν αφήνονται
και δεν πιστεύουν όρκους και υποσχέσεις
μονάχα μια βραδιά σου παραδίνονται
και πρέπει αληθινά να τα πιστέψεις.

Όνειρο μου, καληνύχτα
πόσο λίγο κράτησες
όνειρο μου, καληνύχτα
πέρασες μα δε μ' αγάπησες.

Τα όνειρα πεθαίνουν ξημερώματα
σου το χα πει, θυμάσαι και γελούσες
μια νύχτα που ο πόθος σε ταξίδεψε
και πίστεψες πως τάχα μ' αγαπούσες.

Εσύ δεν είχες θάρρος ούτε δύναμη
ακόμα και τα όνειρα φοβάσαι
τι κρίμα που ποτέ δεν ονειρεύεσαι
τι κρίμα που δε ξέρεις να θυμάσαι.

Όνειρο μου, καληνύχτα
πόσο λίγο κράτησες
όνειρο μου, καληνύχτα
πέρασες μα δε μ' αγάπησες।

Στίχοι - Στέλιος Μπικάκης
Μουσική - Αντώνης Ζαχαράκης και Στέλιος Μπικάκης
Ερμηνεία - Στέλιος Μπικάκης
"Διαδρομή" 2009

Εκείνο το καλοκαίρι

Έχασα τον χάρτη από εκείνο το καλοκαίρι
γνωρίζοντας τότε, σίγουρα που θα σε βρω

Αυτή η απώλεια μεγαλώνει τη νύχτα
συντροφιά με αναμνήσεις
που δεν ξημερώνουν ποτέ

Η πραγματικότητα είναι σκληρή

Χαθήκαμε

Πετώντας πάνω στo δείκτη του χρόνου

Χωρίς διάλλειμα

Θα ξαναβρεθούμε "είπαμε"
Και ακόμα εκκρεμεί στα χείλη μας

b.x

Μικραίνουν οι μέρες εδώ

Μικραίνουν οι μέρες εδώ
οι σκιές μεγαλώνουν στις ρυτίδες
και η φθορά του χρόνου είναι
αδιάκοπη. Κατάλαβα από νωρίς πως
βρισκόμαστε στη γη, που η Ζωή είναι
σύντομη και ανθρώπινα πικρή

Μονάχα στα ξαφνικά κοιμάται
η πίκρα της και η χαρά ξυπνά

Εμένα εκεί ψάξε με, ανάμεσα
στο λίγο που έχει αξία και αλλάζει
τα πράγματα

Σαν λουλούδι που κόβεται και δίνεται
να στολίσει ένα χαμόγελο που δεν θα δει ποτέ
Μονό αυτό μπορώ να λατρέψω, χωρίς να έχει
σκοπό να σώσει τον κόσμο

b.x

10 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ….2008

Πόσο μετάνιωσα εκείνο το βράδυ που έφυγες….που δεν έτρεξα από πίσω σου

να σου πω πόσο πολύ ΘΑ σε αγαπώ!

KOMMATIA......

Αγάπη μου….ποτέ δεν μπόρεσα να σου πω πόσο πολύ με πλήγωσες, με έκανες κομμάτια…κομμάτια που κάθε μέρα σκορπούσες όλο και πιο μακριά! Πόσες φόρες παρακαλούσα λίγο να με λυπηθείς, από την μέρα που έφυγες…παρακαλούσα θεούς και δαίμονες για μια αγκαλιά σου… Και την σκληρότητα σου….θεέ μου πόσο πολύ την ένιωσα, πότισες κάθε κύτταρο μου με τα όχι σου…και τα έτσι πρέπει! Το να μου πεις πως σου λείπω τελικά ήταν μια από της πιο ‘δύσκολες’ λέξει σου…που δεν μπόρεσα ποτέ να σου την κλέψω αβίαστα…και δεν μπόρεσες ποτέ να με κάνεις να πιστέψω πως την κέρδισα, σε κάθε πέρασμα του χρόνου την έλεγες όλο και πιο δύσκολα…και τώρα πια δεν ακούγεται καθόλου! Μόνο τον πόνο της απώλεια σου άφησες μέσα μου….και θα θυμάμαι πως όταν σε ρώτησα…..’δεν σου έλειψα καθόλου’ θα θυμάμαι την απάντηση σου σαν σφαίρα που καρφώθηκε βαθιά μέσα στην κάρδια μου….’ΣΑΝ ΤΗ..... ΝΑ ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ’ Με σκότωσες…ξέρω πως δεν θα σου λείψω…ποτέ δεν σου έλειψα! Ξέρω πως…δεν θα ψάξεις ποτέ να με βρεις….. Eχω στο κορμί μου tatoo το όνομα σου….για να θυμάμαι πάντα πως εγώ ξέρω να αγαπώ…ξέρω να πονώ…θα σε έχω μέσα μου για πάντα συντρόφια μου ποτέ να μην μου λείψεις….Μα εσύ πες πως δεν υπήρξαμε ποτέ…πες πως ήμασταν ένα όνειρο μιας νύχτας…που τέλειωσε ένα συννεφιασμένο πρωινό…. Ξέρω πως εσύ έχεις την ευκαιρία να είσαι με κάτι όμορφο που θα σε κάνει ευτυχισμένη…στο εύχομαι….Εγώ Θα τρέχω πάντα σαν κυνηγημένος….που δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ποτέ σου ένιωσες πόσες φόρες ψυχορραγούσα για σένα….. Δεν σε μισώ αλήθεια δεν σε μισώ…όμως με πόνεσες πολύ…. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να είμαι τόσο σκληρός όσο εσύ…σε ζηλεύω! Τα έγραψα όλα εδώ…έτσι για να έχει ο πόνος μου μια θέση στην ιστορία…

''Όταν χάνεις αυτούς που αγαπάς,

τότε μονό νιώθεις πόσο πολύ τους αγάπησες,

την αγάπη τελικά....δεν την νιωθεις όταν έρχεται

αλλά όταν φεύγει!'''