ΠΩΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ....

Πως θα 'θελα να μ' εφερνε η θ'αλασσα κοντά της τώρα δα..

Να βλέπω τα μαλλιά της να ανεμίζουν...

Το σπρέι από το κύμα στο κορμί της να κολλά, και οι σταγόνες σαν χάντρες φωτεινές πάνω να φωτίζουν.

Τα μάτια της να αστράφτουνε αγάπη,Τα χείλη να προφέρουν σ’ αγαπώ

Πως θα ‘θελα....

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ......

«Δεν χρειάζεται να με ευχαριστείς για κάτι..
Εγώ σε ευχαριστώ που σε γνώρισα!»

14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ.....

Σήμερα γιορτάζει η αγάπη….ο έρωτας….
και αν σου πω σε αγαπώ θα μου πεις «μην το κάνεις αυτό»
και εσύ είσαι ακόμα εδώ, δεν με άφησες στο χρόνο να χαθώ…

Άσε με να σου πω σε αγαπώ, και εσύ απλά από το χέρι κρατάμε
και μην μου λες πως με αγαπάς. Mονό για λίγο κρατάμε μέχρι
να έρθει να με βρει το δειλινό εκεί που μου είπες τόσα
«ΣΕ ΑΓΑΠΩ»! Kαι εσύ είσαι ακόμα εδώ…..

Σε ευχαριστώ...

Happy Valentines day

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ........

Χθες με πηρέ τηλέφωνο να μου πει χρόνια πολλά…. Χάρηκε η κάρδια μου… είχα μέρες να ακούσω την φωνή της….
ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ…..

«Μου άρεσε όταν τρύπωνες κρυφά με το χαμόγελο σου μέσα στην κάρδια μου!»

Που είναι το χαμόγελο σου…. ? που είναι νεράιδα μου? Που……

ΜΑ ΕΣΥ ΔΕΝ ΦΑΝΗΚΕΣ......

Πλημμύρισα τα ξέφωτα των αστεριών μ’ αγάπη

Και στόλισα το σταυροδρόμι των ονείρων

Με ανθισμένα κλωνιά Για να διαβείς κάποια στιγμή

Μα εσύ δεν φάνηκες Πήρες το άλλο μονοπάτι

Το μονοπάτι που επέλεξες

Στην ακροποταμιά περίμενα την ασημένια

Και αγρύπνησα στων μαγεμένων των ματιών σου τα νερά

Προσμένοντας να ’ρθεις...Μα όταν ξημέρωσε...Είχε στερέψει το ποτάμι

Και η λίμνη ήταν αδειανή

ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ ΔΙΛΛΗΜΑ

ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΤΗΣ.....

Ένα περιστέρι ξεψύχησε στα χεριά μου….Έκλαψα
γιατί ένιωσα πόσο μικρόψυχοι και εγωιστές είμαστε όλοι οι
άνθρωποι!

ΔΙΠΛΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ.....

Δίπλα μου κι απόψε κι ας είσαι αλλού. Γιατί να είσαι όλο αλλού; Ξέρω πως δεν έχεις απαντήσεις. Ξέρω πως το δάκρυ μου που κυλά, το όνομά σου λέει. Όπως ξέρω πως θ’ αργήσει να στεγνώσει. Ξέρεις; Δεν θέλω να στεγνώσει...


...δεν θέλω...


Ακούω πάλι ένα τραγούδι. Ένα απ’ αυτά που μου θυμίζουν το πρόσωπό σου. Ή μάλλον...όχι...δεν μου θυμίζουν τόσο το πρόσωπό σου. Μου θυμίζουν την κίνηση που έκανες και μου έγραψες εκείνα τα cd . Δεν είπες τίποτα. Μόνο με κοίταξες και μου τα έδωσες. Κι έχω μείνει να ακούω με τις ώρες το κομμάτια που παιζόταν εκείνη τη στιγμή... Που έγραψες για μένα!


Παθιάζομαι, το ξέρεις; Ναι...το ξέρεις. Με μουσικές, με εικόνες, με γεύσεις, με λέξεις, με σιωπές. Γιατί σιωπάς; Γιατί όταν είπα κάτι δεν το συμπλήρωσες; Γιατί; Βάσανο είναι. Το ξέρεις. Μα δεν θέλεις να κάνεις κάτι άλλο...


...δεν θέλεις (;)...


Είσαι ακόμη εδώ, ε;


Μη μου φύγεις. Μη...όπως και να είσαι. Όχι όχι. Δεν το απαιτώ. Ποτέ δεν απαιτώ. Ούτε το ζητώ. Απλά, το επιθυμώ. Μα...μου είναι αδύνατον να μη το λέω. Πνίγομαι σαν δεν το λέω. Θέλω να σ’ αγγίξω...Να σε χαϊδέψω...Να σου ψιθυρίσω...Μα...


...να ’σουν εδώ...

ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΟΥ....

Συντροφιά με τη μοναξιά μου απόψε
Μοναδική παρέα λέξεις , σκέψεις , εικόνες
όλα δικά σου , πλασμένα για ένα όνειρο
το δικό μας όνειρο που ζει και υπάρχει μόνο για μας

Συντροφιά με τη πνοή του αγέρα σου
που υπάρχει παντού όπου κι αν αναπνέω
Λες και είσαι παντού , κι ας λείπεις…..
μα στο όνειρο μου έρχεσαι κάθε νύχτα μέχρι το ξημέρωμα

Πόση ζωή μπορεί να δώσει μια πνοή
Πόση ευτυχία μπορεί να χωρέσει σε ένα όνειρο
Πόσα χαμόγελα μπορεί να χαρίσει η νύχτα
Πόσα φεγγάρια μπορούν να σεργιανάνε σε έναν ουρανό

Όσα κύματα κι αν ταξιδέψουν να σε βρουν
όλα , μα όλα , μια θάλασσα θα έχουν κλεισμένη μέσα τους
εκείνη της αγκαλιάς μας όταν χορεύαμε παραδομένοι
στο τραγούδι των αστεριών και τα χείλη σου…. με άγγιξαν
πάλι απόψε…