ΚΑΙ ΕΓΩ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ ΑΛΗΘΙΝΑ......

"Σ'αγάπησα αληθινά, στ'ορκίζομαι...Και αν σε πλήγωσα,το έκανα άθελα μου...Πάντα θα μου λείπουν όλα όσα κάναμε μαζί.Ήταν λίγο και δεν ήσουν δικός μου ποτέ!Και εγώ έκανα όνειρα με δανεικά μάτια....Όχι,δεν ήμουν τυφλή,ερωτευμένη ήμουν!Σ'αγάπησα και πάντα θα σ'αγαπώ...Συγχώρεσε με μάτια μου!"

ΑΓΑΠΗ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ.......

Κάθε φορά της λέω αντίο, και πάλι εκεί είμαι….μου το ξεκαθάρισε τόσες φόρες!
ΤΕΛΟΣ …..ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!
Και εγώ τι κάνω…..είμαι σαν το δράκο, την σκοτώνω κάθε φορά με τα νύχια μου, την πνιγώ με τα δάκρυα μου…την καίω με την ανάσα μου!
Θέλω τελικά να την αγαπώ αλλά ….δεν μπορώ!
Ο μόνος τρόπος για της αποδείξω πως πραγματικά την αγαπώ και μπορώ… είναι απλός….ΝΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ με τον τρόπο που μπορώ…να είμαι εκεί κοντά της…
Φύλακας άγγελος της…έτσι μου έλεγε πάντα…”είσαι ο άγγελος μου”!
Να βλέπω μονό πιο είναι αυτό που θέλει, και όχι αυτό που θέλω εγώ….
Αυτό που θέλω εγώ πρέπει να το κρύψω για πάντα, πρέπει να πάψω να την κάνω δυστυχισμένη με το φέρσιμο μου!
Πρέπει να σταματήσω να κάνω κακό στον εαυτό μου, να κάνω τα πάντα για να γυρίσει το χαμόγελο και η ευτυχία, πάλι στης καρδιές μας!
Και εκείνη το θέλει τόσο πολύ….δεν είσαι αυτός που γνώρισα μου λέει….
Και πόνα η καρδούλα της…όταν την γνώρισα της είχα πει……πως όταν αγαπάς κάτι
αστό ελεύθερο και αυτό εάν θέλει…. θα μείνει κοντά σου….
Και θέλει να είμαι στη ζωή της…μου το είπε τόσες φόρες….!
Θεέ μου στα λόγια μου αυτά απόψε δώσε μου την δύναμη…να είμαι στη ζωή της
χωρίς να την σκοτώνω με την αγάπη μου, δώσε μου την δύναμη να της αποδείξω τη σημαίνει ΑΓΑΠΗ……Και αυτή θα καταλάβει…εάν την αγάπησα αληθινά η όχι!
Θα της υποδεικνύω κάθε μέρα με το φέρσιμο μου…πόσο πραγματικά την αγαπώ!
Εάν ήταν μια γυναίκα που δεν το άξιζε…δεν θα το έκανα…
Και αξίζει τόσα πολλά…όσα δεν μπόρεσα ποτέ να φανταστώ…. Κάθε μέρα που πέρνα αυτό μου λέει με τον τρόπο της…”είμαι εδώ βλακα μην με χάνεις μην τα κάνεις χαλιά γιατί θα με χάσεις” Ε..! λοιπόν δεν θα σε χάσω στο ορκίζομαι…
Αυτό που πρέπει να κάνω είναι…να βρω πάλι τον παλιό μου εαυτό…αυτόν που ξέρει με τόσους τρόπους να αγαπά…αυτόν που αγάπησε και η Μαρία! Θα βρω ματάκια μου τον τρόπο να αγαπώ και σένα με τον τρόπο που ΠΡΕΠΕΙ…..

Αγάπη νιώσαμε εσύ και εγώ
Φιλία πρέπει να την κάνουμε
για το δικό μας το καλό
να είναι σπάνια μέσα μας
και κάποια μέρα με ελπίδα ίσως
αγάπη να ξαναγεννηθεί παντοτινή…

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ......

Ήταν κάποτε ένας δράκος. Ποτέ δεν είχε τη συντροφιά κάποιου και περιπλανιόταν σε βουνά και σε σπηλιές. Άλλωστε τι άλλο να έκανε από το να πετά από το ένα βουνό στο άλλο πότε να συλλογίζεται για την ύπαρξή του και πότε να σκίζει τα βράχια με τα νύχια του και να φυσά φλόγες.

Μια μέρα λοιπόν μια νεράιδα ήρθε και κάθησε στη μύτη του... Ο δράκος ξαφνιάστηκε. Την κοίταξε στα μάτια και την ρώτησε¨...

- Δε φοβάσαι μήπως σε φάω;

- Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις

- Δε φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα;

- Όχι...όποτε θέλω εξαφανίζομαι.

- Δε φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω;

Η νεράιδα σάστισε, δεν περίμενε αυτή την ερώτηση...όμως του απάντησε

- Όχι...όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Ο δράκος ένιωσε έντονα την επιθυμία να την αγκαλιάσει... όμως τα νύχια του κάρφωσαν τη μικρή νεράιδα...

Θέλησε να τη φιλήσει...η καυτή ανάσα του έκαψε τα φτερά της.

Ο δράκος δάκρυσε...όμως τα δάκρυά του την έπνιγαν
.
Η μικρή νεράιδα πέθαινε στην αγκαλιά του..

...του ψιθύριζε απλά το μυστικό...

...δε φτάνει να θέλεις να αγαπήσεις...πρέπει και να μπορείς.

ΣΗΜΕΡΑ......ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....

Σήμερα τη σκεπτόμουν τόσο πολύ…ήθελα να μάθω που είναι, τι κάνει, εάν είναι ευτυχισμένη, εάν με σκέπτεται λίγο, εάν περνώ λίγο από την κάρδια της!
Όταν η ώρα πλησίαζε 8 το βραδάκι, ένιωσα τόσο έντονο το συναίσθημα να την πάρω ένα τηλέφωνο, να την ακούσω λίγο, να με άγγιζε λίγο με την φωνή της και την αύρα της! Φανταστικά πως θα έχει δουλεία, και ίσως έχει τα νευράκια της, και μπορεί να ήταν δύσκολο να μου μιλήσει!
Δάκρυσα…που τελικά αποφάσισα να μην την πάρω…ο μονός τρόπος να ξεχαστώ λίγο ήταν να πάω για τρέξιμο…είναι ένας τρόπος να ξεφύγω λίγο…μου κάνει καλό!
Μόλις έκλεισα την πόρτα πίσω μου….χτυπά το τηλέφωνο μου…και είναι εκείνη!
Άκουσα την γλυκιά της φωνούλα…..για κάποια δευτερόλεπτα δεν μιλούσα. .τα έχασα για λίγο, σκεπτόμουν πως όσο πολύ ήθελα να την πάρω εγώ…θεέ μου…. άλλο τόσο ήθελε και αυτή!
Μιλήσαμε…και ένιωσα τόσο όμορφα!
Κάρδια μου σε ευχαριστώ…. Είναι υπέροχο να νιώθω πως είναι κάπου εδώ…
Είναι το πιο γλυκό πλασματάκι του κόσμου…
Να είναι καλά…πάντα να είναι καλά…..σε ευχαριστώ που με έκανες και ένιωσα υπέροχα…να έχεις απόψε την πιο γλυκιά νύχτα…..σε λατρεύω!


Σ' ευχαριστώ, που με σκεφτικές πάλι
Σ' ευχαριστώ, από τα βάθη της καρδιάς
Σ' ευχαριστώ, μ' ένα μου δάκρυ
Που 'ναι γεμάτο από αγάπη
Σ' ευχαριστώ, που ξέρεις να συγχωράς….

Όνειρα γλυκά απόψε….Μην φύγεις ποτέ απο την ζώη μου....!

ΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ....ΜΟΡΦΕΑΣ

Είναι βραδύ…και εγώ συμφωνία έχω κάνει με τον μορφέα λίγο την μορφή σου στα
όνειρα μου να μου φέρνει, κακό δεν θα σου κάνω μην φοβάσαι, σε όνειρα και παραμύθια σε ταξιδεύω, και σου χαρίζω ότι αγαπώ…..
Μέρα τρίτη …χωρίς εκείνη! Ποτέ δεν έκανα να την ακούσω τόσο πολύ…να της στείλω ένα μήνυμα, να της πω πόσο την αγαπώ και πόσο πολύ μου λείπει…
Ένα μήνυμα της θυμάμαι που μου έλεγε….”σε αγαπώ γιατί είσαι ο μόνος που με καταλαβαίνει”
Και εγώ τώρα πρέπει να την καταλάβω…να είμαι μακριά της και ας την αγαπώ…
Θεέ μου πόσο την αγαπώ…και πρέπει να την καταλάβω…
Σήμερα ήμαστε δυο μήνες μακριά…όχι πως δεν την έβλεπα…αλλά ένιωθα πως κάθε μέρα απομακρύνεται όλο και πιο πολύ….κομμάτια η κάρδια μου…
Αγάπη μου μη φοβάσαι…μακριά σου εγώ θα μείνω…μονό να είσαι εσύ καλά, χαμόγελα να μου χαρίζεις…και ας είσαι μακριά!
Σε ευχαριστώ…έχω τόσα πράγματα να θυμάμαι, όπου και αν κοιτάξω παντού εσύ, και όταν νιώθω πόσο μακριά μου είσαι, μια φωτογραφία σου κοιτώ και ….να….
αγάπη μου είσαι εδώ….!
Θα σε προσέχω γιατί σε αγαπώ….νύχτωσε και πάλι και η απώλεια σου είναι μεγάλη!
Το δάκρυ πάλι άρχισε να κυλά…η σκέψη μου γρήγορα κοντά σου ταξιδεύει…σε λίγο έρχεται ο μορφέας την συμφωνία του πάλι απόψε να κρατήσει….
Τα τελευταία λόγια μου εδώ απόψε αποφάσισα να αφήσω…

Τις φωτογραφίες σου κρατάω για να ζήσω

Την ώρα που μου έλεγες θα φύγεις μακριά μου

ένιωσα πως σταμάτησαν οι χτύποι της καρδιάς μου

πριν γίνει το όνειρο καημός κρατάω μια ελπίδα

σαν φυλαχτώ στο στήθος μου πριν έρθει η καταιγίδα

Τι πήρες από μένανε δεν στα ζητάω πίσω

μα τις φωτογραφίες σου κρατάω για να ζήσω

να ήταν ένα ψέμα σου ο πιο μεγάλος πόνος παρά

αυτόν που άφησες και είμαι τώρα μόνος

Να άκουγα ξημερώματα ξανά τα βήματά σου

να μου έλεγες με κλάματα πέρασε η βραδιά σου

κι εγώ με μία μολυβιά τα λάθη σου να σβήσω

το δρόμο να έχω ανοιχτό για να έρθεις πάλι πίσω!

Στίχοι: Λάκης Τσώλης

Μουσική: Γιάννης Πλούταρχος

Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πλούταρχος

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ...ΜΑΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ...

Πώς να ξεκινήσεις να βγάλεις από μέσα σου έναν πόνο που μοιάζει βουνό; Από πού? Πως? Και το δύσκολο είναι πως όλα τα κύτταρα σου να φωνάζουν όχι! Και τι να πεις όταν χάνεις το πιο πολύτιμο πράγμα που είχες ποτέ; Αναρωτιέμαι…σ’ένα χωρισμό τι είναι αυτό που μας στοιχίζει περισσότερο; Το ότι χάνουμε την ανθρώπινη επαφή μ’έναν άνθρωπο που άγγιξε την ψυχή μας ή την έλλειψη της τρυφερότητας και της εγγύτητας που μοιραστήκαμε. Νιώθω πόνο και για τα δυο!
Και αυτή η μοναξιά…είναι αμείλικτη! Και κάθε φορά που σκέπτομαι, πως είναι κάπου εκεί…είμαι ακόμα στην κάρδια της και με αγαπά…αυτό με διαλύει ακόμα περισσότερο! Θεέ μου πόσες φόρες μου χάρισε μέσα από την αγκαλιά της, μέσα από τα λόγια της, ολοκλήρωση και αγάπη! Σε αγάπησα όσο τίποτε και κανέναν άλλο στη ζωή μου. Για σένα θα μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μόνο όταν ήσουν κοντά μου ένιωθα την ψυχή μου να γαληνεύει και να παύει το αίσθημα της απουσίας σου να με στοιχειώνει. Ήθελα να είμαι διαρκώς στην λάμψη της μαγευτικής σου παρουσίας γιατί τότε μόνο ένιωθα αληθινά ευτυχισμένος. Πίστευα πως θα είμαστε για πάντα μαζί…συγγνώμη που το πίστεψα! Και τώρα έχω μείνει μόνος με τον πόνο που αφήνει πίσω μια αγάπη τόσο τεράστια όσο η δική μας, με μια καρδιά κομμάτια και δυο μάτια που συνεχώς αιμορραγούν δάκρυα γιατί δεν υπάρχει πλέον το χάδι σου να τα επουλώσει! Τρώω ελάχιστα και δεν αντέχω να κοιμηθώ περισσότερο από λίγες ώρες χωρίς το κεφάλι μου να ουρλιάζει από σκέψεις για σένα. Δε θέλω να βλέπω κανέναν που δεν είναι εσύ. Έχω ανάγκη περισσότερο από καθετί να σε νιώσω κοντά μου αλλά ξέρω πως αν σε δω θα μου κάνει περισσότερο κακό.
Θεέ μου και ο πόνος βουνό…..παλεύω με όλο μου το είναι…με τον πόνο, με της σκέψης μου, να αποφεύγω πράγματα που μου θυμίζουν, εκείνη…εμάς!
Και είναι τόσο δύσκολο….
Δεν θέλω τίποτα πια….δεν με γεμίζει τίποτα πια! Ελπίζω μονό να κατάλαβε πόσο διαφορετικός είμαι πόσο την αγάπησα, πόσες προσπάθειες έκανα…εγώ.. η κάρδια μου, η ψυχή μου, να είναι όσο καιρό ήμασταν μαζί ευτυχισμένη, και αν την πλήγωσα
στο τέλος ξέρω πως με την μοναδικότητα που την χαρακτηρίζει με έχει συχωρέσει…
Αυτή είναι η Μαρία μου…η Μαρία της ψυχής μου…
Την αγαπώ…αιωνία θα την αγαπώ...Ήρθε η ώρα να κάνω την μεγαλύτερη θυσία για εκείνη και θα την κάνω…και ας δακρύζω, και ας με τσακίζει η απώλεια της, και ας παλεύω με τον πόνο μου! Και ας γίνω λιγο σκλήρος μαζί της...
Πάλι στη γωνία μου θα αποσυρθώ, και θα αφήνω με το μυαλό μου, μια σκέψη πως είναι εκεί, διπλά μου κοντά μου! Αυτό ποτέ δεν θα μου φτάνει, αλλά η αγάπη μου είναι παντοτινή και έτσι θα παραμείνει, γιατί έτσι είμαι εγώ…την ένιωσα από άκρη σε άκρη μέσα μου, και δεν θα προδώσω ποτέ την αγάπη της!
Πέρασε η ώρα και εγώ ακόμα γράφω, και έχει τόσο βαθύ σκοτάδι!
Σκοτάδι σε φοβάμαι….και πόσο μου λείπει η αγκαλιά της….πόσο…πόσο πολύ
μου λείπει εκείνη…… η φωνή της…το γέλιο της…και θέλω μονό να της πω νοερά
μια καληνύχτα …

Σιγά να γύρης στο πλευρό
Και Όνειρο να βλέπεις μαγικό
Καληνύχτα......

ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ....ΜΟΝΑΞΙΑ

Στη μοναξιά μου πάλι θα γυρίσω.. πάλι έτσι πρέπει να ζήσω, σε μια γωνία έχω καθίσει
και κρυώνω, και φοβάμαι και πονώ, να μην με αγγίζει η βοή αυτού του κόσμου, η άνοιξη μου ήταν μια…και ένα το φως μου…
χωρίς την αγάπη μου λιγόστεψε το φως μου…Δάκρυα έχει πολλά μέσα μου η κάρδια, δεν με νοιάζει θέλω να κλαίω…και όταν δεν μπορώ να το κάνω αρρωσταίνω!
Είπα τόσα…δεν ξέρω εάν μπορεί να δει πίσω από την σκιά των λέξεων…
Όλα μέσα στο μυαλό μου…και εγώ δεν μπόρεσα να αντιληφτώ πως όλα σε μια στιγμή αλλάζουν…θεέ μου πόσο γρήγορα αλλάζει ο καιρός….κλαίω, γελώ, θυμώνω, ξεσπώ,
κρυώνω και φοβάμαι, όλα μέσα σε λίγα λεπτά!
Δεν έχω άλλο δρόμο…είμαι μόνος, και αυτός ο μονόδρομος με σκοτώνει!
Σήμερα περπάτησα έξω, περπάτησα μέσα σε υγρά τόπια, νύχτα πλέον…
Έπιασε βροχή…για λίγο πολύ λίγο, και εγώ ευχαριστούσα το θεό, και περπατούσα
με την ελπίδα πως κάνεις δεν θα καταλάβει πως κλαίω, η βροχή πότισε κάθε κύτταρο μου! Σκέψεις μπερδεύονται μέσα στο μυαλό μου, εικόνες, αρώματα, όλα μέσα μου
ανάκατα…αδύνατο να βρω μια άκρη…μονό τον πόνο μου μπορώ και ξεχωρίζω!
Μα ακόμα βρέχει, στην ψυχή μου, στην κάρδια μου, στο μυαλό μου, και από ώρα στο κορμί μου, μα δεν με νοιάζει, και το κακό είναι πως ακόμα δεν έχω βρει απαντήσεις,
και ίσως να μην βρω ποτέ! Παλεύω με στιγμές που με καταπίνουν, μέρες και νύχτες γεμάτες αναστεναγμούς!
Απλά βυθίζομαι στην μοναξιά μου…και όσα περίμενα τα βγάζω από την κάρδια μου
να έρθουν για λίγο να με αποκοιμίσουν…
Τα άστρα να κοιτώ, μου είπαν όταν ήμουν μικρός να κάνω όνειρα, και εγώ έκλεινα τα μάτια, και ζωγράφιζα εικόνες της κάρδια μου, να χαμογελώ και να ελπίζω, και να κοιτώ ψιλά απόψε, μονό σύννεφα και ψιχάλες να νιώθω και να βλέπω, μια ζωγραφιά θέλει η κάρδια μου να κάνει λίγο…. την μορφή της…και μου είναι αδύνατον την μορφή της να δω…Και εγώ φοβάμαι, την βροχή, το αύριο, το τώρα, την απώλεια! Σκοτάδι σε φοβάμαι...
Νύχτωσε αγάπη μου….δως μου τα χεριά σου την ζωή μου να κρατήσω…
Δως μου λίγο από την ανάσα σου, να πάρω μια πνοή..

Δεν με κοιτάς μεσ' τα μάτια
και η μέρα τελειώνει
σαν το ήλιο που φεύγει
δεν με κοιτας και νυχτώνει……

ΘΥΜΑΜΑΙ.....

Θυμάμαι τη μέρα που μου είχε προτείνει να πάμε στο αγαπημένο της νησί!
Δεν είχα πάει ποτέ…..εκεί!
Και τώρα έχω της πιο υπεροχές, και μοναδικές αναμνήσεις από το αγαπημένο της νησί! Ήταν και η πρώτη φορά που ήρθαμε η δυο μας τόσο κοντά, πιστέψτε με…
Ήταν μοναδικά δεν πέρασα ποτέ άλλοτε τόσο όμορφα στη ζωή μου!
Εγώ…..αυτή.... και ο έρωτας μας, πήγαμε στον καταρράκτη της, έβγαλε τα ρούχα της, και βούτηξε μέσα στο κρυστάλλινο νερό με απίστευτη άνεση, γύρισε με κοίταξε και μου είπε: έλα αγάπη μου μέσα και εσύ… δεν μπόρεσα να της αντισταθώ πέταξα τα ρούχα μου και πήγα μαζί της, κολύμπησα μαζί της….γελούσε, ήταν τόσο ευτυχισμένη όπως και εγώ, με πήρε αγκαλιά και η δυο μας καθίσαμε για λίγο κάτω από τον καταρράκτη να πέφτουν τα νερά του πάνω μας…..γελούσε… ήταν πραγματικά ευτυχισμένη…ήμασταν και οι δυο ευτυχισμένοι…δεν θα το ξεχάσω ποτέ…να είναι η ζωή της πάντα όπως εκείνη η στιγμή μας….

“ Δε θα σταματήσω να σε ονειρεύομαι, να ταξιδεύω στη χαρά σου”