ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΗ...ΜΑΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ...

Πώς να ξεκινήσεις να βγάλεις από μέσα σου έναν πόνο που μοιάζει βουνό; Από πού? Πως? Και το δύσκολο είναι πως όλα τα κύτταρα σου να φωνάζουν όχι! Και τι να πεις όταν χάνεις το πιο πολύτιμο πράγμα που είχες ποτέ; Αναρωτιέμαι…σ’ένα χωρισμό τι είναι αυτό που μας στοιχίζει περισσότερο; Το ότι χάνουμε την ανθρώπινη επαφή μ’έναν άνθρωπο που άγγιξε την ψυχή μας ή την έλλειψη της τρυφερότητας και της εγγύτητας που μοιραστήκαμε. Νιώθω πόνο και για τα δυο!
Και αυτή η μοναξιά…είναι αμείλικτη! Και κάθε φορά που σκέπτομαι, πως είναι κάπου εκεί…είμαι ακόμα στην κάρδια της και με αγαπά…αυτό με διαλύει ακόμα περισσότερο! Θεέ μου πόσες φόρες μου χάρισε μέσα από την αγκαλιά της, μέσα από τα λόγια της, ολοκλήρωση και αγάπη! Σε αγάπησα όσο τίποτε και κανέναν άλλο στη ζωή μου. Για σένα θα μπορούσα να κάνω τα πάντα. Μόνο όταν ήσουν κοντά μου ένιωθα την ψυχή μου να γαληνεύει και να παύει το αίσθημα της απουσίας σου να με στοιχειώνει. Ήθελα να είμαι διαρκώς στην λάμψη της μαγευτικής σου παρουσίας γιατί τότε μόνο ένιωθα αληθινά ευτυχισμένος. Πίστευα πως θα είμαστε για πάντα μαζί…συγγνώμη που το πίστεψα! Και τώρα έχω μείνει μόνος με τον πόνο που αφήνει πίσω μια αγάπη τόσο τεράστια όσο η δική μας, με μια καρδιά κομμάτια και δυο μάτια που συνεχώς αιμορραγούν δάκρυα γιατί δεν υπάρχει πλέον το χάδι σου να τα επουλώσει! Τρώω ελάχιστα και δεν αντέχω να κοιμηθώ περισσότερο από λίγες ώρες χωρίς το κεφάλι μου να ουρλιάζει από σκέψεις για σένα. Δε θέλω να βλέπω κανέναν που δεν είναι εσύ. Έχω ανάγκη περισσότερο από καθετί να σε νιώσω κοντά μου αλλά ξέρω πως αν σε δω θα μου κάνει περισσότερο κακό.
Θεέ μου και ο πόνος βουνό…..παλεύω με όλο μου το είναι…με τον πόνο, με της σκέψης μου, να αποφεύγω πράγματα που μου θυμίζουν, εκείνη…εμάς!
Και είναι τόσο δύσκολο….
Δεν θέλω τίποτα πια….δεν με γεμίζει τίποτα πια! Ελπίζω μονό να κατάλαβε πόσο διαφορετικός είμαι πόσο την αγάπησα, πόσες προσπάθειες έκανα…εγώ.. η κάρδια μου, η ψυχή μου, να είναι όσο καιρό ήμασταν μαζί ευτυχισμένη, και αν την πλήγωσα
στο τέλος ξέρω πως με την μοναδικότητα που την χαρακτηρίζει με έχει συχωρέσει…
Αυτή είναι η Μαρία μου…η Μαρία της ψυχής μου…
Την αγαπώ…αιωνία θα την αγαπώ...Ήρθε η ώρα να κάνω την μεγαλύτερη θυσία για εκείνη και θα την κάνω…και ας δακρύζω, και ας με τσακίζει η απώλεια της, και ας παλεύω με τον πόνο μου! Και ας γίνω λιγο σκλήρος μαζί της...
Πάλι στη γωνία μου θα αποσυρθώ, και θα αφήνω με το μυαλό μου, μια σκέψη πως είναι εκεί, διπλά μου κοντά μου! Αυτό ποτέ δεν θα μου φτάνει, αλλά η αγάπη μου είναι παντοτινή και έτσι θα παραμείνει, γιατί έτσι είμαι εγώ…την ένιωσα από άκρη σε άκρη μέσα μου, και δεν θα προδώσω ποτέ την αγάπη της!
Πέρασε η ώρα και εγώ ακόμα γράφω, και έχει τόσο βαθύ σκοτάδι!
Σκοτάδι σε φοβάμαι….και πόσο μου λείπει η αγκαλιά της….πόσο…πόσο πολύ
μου λείπει εκείνη…… η φωνή της…το γέλιο της…και θέλω μονό να της πω νοερά
μια καληνύχτα …

Σιγά να γύρης στο πλευρό
Και Όνειρο να βλέπεις μαγικό
Καληνύχτα......