Του παραμυθιού

Στον καταρράχτη γλυστρίσαμε στου ποταμού
το πέρασμα, δίπλα στων βράχων το αιώνιο

Ξαπλώσαμε στην θαλπωρή του πράσινου
στων φύλλων την τελευταία τρυφεράδα

Αγκαλιαστήκαμε στων δέντρων την σκιά
στο χάϊδεμα που άφηναν τα κλωνάρια

Από εκείνο τον καιρό την γαληνή σου
αναζητώ ,και σου μιλάω τρυφερά
με του παραμυθιού μας την αλήθεια

Θέλω να μας θυμάσαι στου ύπνου σου
τον λιγοστό ερχομό, τίποτα να μην
χαθεί στων χρόνων τα βαθιά περάσματα

Σε εκείνο τον παράδεισο εσύ ήσουν
βασίλισσα και εγώ όπως με φώναζες

O δικό σου ιππότης

Babis xristidis