O ΜΟΝΑΧΟΛΥΚΟΣ....

Ήταν μια φορά κι έναν μακρινό καιρό ένας λύκος που ζούσε στο βουνό.
Συντροφιά δεν είχε την είχε χάσει και τώρα απλά πονά η κάρδια του! Είχε το μεγάλο φεγγάρι να του κρατάει παρέα τις κρύες νύχτες και τα αστέρια.
Με το φεγγάρι μιλούσε συνεχώς και του έλεγε τον πόνο του κάθε βραδύ.
Πάντα λυπημένος, αλυχτούσε τον πόνο του προς το φωτεινό στολίδι του ουρανού με το παράπονο πως έχασε την αγάπη του! Με τα αστέρια πάλι περνούσε την ώρα του φτιάχνοντας την μορφή της!
Ποτέ δεν θα σταματήσει να κλαίει, για εκείνη, παντα θα ψάχνει την αγάπη της!
Το κλάμα του λύκου κάθε βραδύ θα ακούγετε για εκείνη!

Μονάχος στέκεται κάτω απ’το μαύρο ουρανό

Το φεγγάρι εκεί λούζοντάς του το μυαλό

Λάμψη ταπεινή Σαν τη ζωή του Λιτή

Λύκος που αφήνει το χρόνο του , απλά να περνά

Κείνο το άρωμα να γευτεί για μια φορά

Με βλέμμα νεκρό Το δάκρυ να πέφτει Καυτό

Άσε τη καρδιά σου να γυρνά Λεύτερη , στο δικό της ρυθμό

Ο μοναχόλυκος κι αν τις νύχτες ξαγρυπνά

Τη γλυκιά μορφή της έχει πάντα συντροφιά

Εκείνη τρέχει , κι αυτός την κυνηγά....