Αγάπη μου….ποτέ δεν μπόρεσα να σου πω πόσο πολύ με πλήγωσες, με έκανες κομμάτια…κομμάτια που κάθε μέρα σκορπούσες όλο και πιο μακριά! Πόσες φόρες παρακαλούσα λίγο να με λυπηθείς, από την μέρα που έφυγες…παρακαλούσα θεούς και δαίμονες για μια αγκαλιά σου… Και την σκληρότητα σου….θεέ μου πόσο πολύ την ένιωσα, πότισες κάθε κύτταρο μου με τα όχι σου…και τα έτσι πρέπει! Το να μου πεις πως σου λείπω τελικά ήταν μια από της πιο ‘δύσκολες’ λέξει σου…που δεν μπόρεσα ποτέ να σου την κλέψω αβίαστα…και δεν μπόρεσες ποτέ να με κάνεις να πιστέψω πως την κέρδισα, σε κάθε πέρασμα του χρόνου την έλεγες όλο και πιο δύσκολα…και τώρα πια δεν ακούγεται καθόλου! Μόνο τον πόνο της απώλεια σου άφησες μέσα μου….και θα θυμάμαι πως όταν σε ρώτησα…..’δεν σου έλειψα καθόλου’ θα θυμάμαι την απάντηση σου σαν σφαίρα που καρφώθηκε βαθιά μέσα στην κάρδια μου….’ΣΑΝ ΤΗ..... ΝΑ ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕΣ’ Με σκότωσες…ξέρω πως δεν θα σου λείψω…ποτέ δεν σου έλειψα! Ξέρω πως…δεν θα ψάξεις ποτέ να με βρεις….. Eχω στο κορμί μου tatoo το όνομα σου….για να θυμάμαι πάντα πως εγώ ξέρω να αγαπώ…ξέρω να πονώ…θα σε έχω μέσα μου για πάντα συντρόφια μου ποτέ να μην μου λείψεις….Μα εσύ πες πως δεν υπήρξαμε ποτέ…πες πως ήμασταν ένα όνειρο μιας νύχτας…που τέλειωσε ένα συννεφιασμένο πρωινό…. Ξέρω πως εσύ έχεις την ευκαιρία να είσαι με κάτι όμορφο που θα σε κάνει ευτυχισμένη…στο εύχομαι….Εγώ Θα τρέχω πάντα σαν κυνηγημένος….που δεν μπόρεσα να καταλάβω αν ποτέ σου ένιωσες πόσες φόρες ψυχορραγούσα για σένα….. Δεν σε μισώ αλήθεια δεν σε μισώ…όμως με πόνεσες πολύ…. Μακάρι να μπορούσα και εγώ να είμαι τόσο σκληρός όσο εσύ…σε ζηλεύω! Τα έγραψα όλα εδώ…έτσι για να έχει ο πόνος μου μια θέση στην ιστορία…
''Όταν χάνεις αυτούς που αγαπάς,
τότε μονό νιώθεις πόσο πολύ τους αγάπησες,
την αγάπη τελικά....δεν την νιωθεις όταν έρχεται
αλλά όταν φεύγει!'''
